Lucy Gostwick

In 2001 begon ik aan mijn derde jaar aan de universiteit in Oxford. Ik studeerde Engelse en Duitse literatuur en moest dat jaar negen maanden in een land doorbrengen dat Duits als voertaal had, met de bedoeling mijn taalbeheersing te verbeteren en de Duitse cultuur op te nemen. Iets waar ik met enige angst naar uitkeek! Ik was nog nooit langer dan een maand in het buitenland geweest en eerlijk gezegd vond ik het doodeng.

Gelukkig heb ik maar weinig klachten van CF en hoefde tot nu toe nog niet vaak in het ziekenhuis opgenomen te worden. Ik probeer twee maal per dag fysiotherapie te doen en toen ik naar Duitsland ging, gebruikte ik Colomycin via een Pari Boy-verstuiver. Ik neem ook Creon tijdens het eten, ongeveer zes pillen per maaltijd, en daarnaast diverse vitaminen, andere antibiotica en antidepressiva.

Voor mijn vertrek maakte ik me vooral zorgen over hoe ik in het buitenland aan deze medicijnen kon komen. In het Verenigd Koninkrijk kan een CF-patiënt geld besparen door de medicijnen een jaar vooruit te betalen. Ik besloot om mijn medicijnen niet voor veel geld in Duitsland te kopen, maar van huis mee te nemen, een koffertje vol(!). Dan zou ik ze om de paar maanden aanvullen, als ik naar huis ging.

Ik had bij de British Council gesolliciteerd als hulponderwijzeres in Duitsland en werd geplaatst op een Gymnasium in Stuttgart. Voor hen die het Duitse schoolsysteem niet kennen: een Gymnasium is een middelbare school waar alleen academische vakken worden gegeven, geen technische vakken.

En zo propten mijn ouders en ik in de herfst van 2001 mijn bezittingen in de auto en reden in de stromende regen van het Verenigd Koninkrijk naar Duitsland, naar het flatje dat de komende negen maanden mijn thuis zou zijn. Ik was dol op deze nieuwbouwflat met twee slaapkamers, een kleine keuken en een badkamer. Voor mijn CF was het perfect: het was krankzinnig schoon en in de slaapkamers lag nieuwe, dunne vloerbedekking die goed te stofzuigen was.

De flat stond in een voorstad van Stuttgart in de buurt van het vliegveld en ook vlakbij een groot stuk land waar alle mogelijke groenten werden verbouwd: pompoenen, maïs, kool. Alles wat je maar wilde, werd daar verbouwd! Hier bracht ik graag tijd door, want ik ben dol op het platteland. Ik bof echt dat ik een enorme eetlust heb en echt in eten ben geïnteresseerd. Ik vond het dan ook enorm spannend dat ik om de hoek de groente kon zien groeien.

In de hoofdstraat van Plieningen zat een kleine supermarkt waar buurtbewoners, gewapend met manden, hun wekelijkse boodschappen deden. Natuurlijk ging ook ik direct met een mand winkelen (ondanks dat ik 30 jaar te jong was). Duitsland bereidde zich voor op de introductie van de Euro in 2001, maar tot die tijd worstelde ik bij elk dingetje dat ik kocht met het omrekenen van Britse Ponden naar Duitse Marken. Rekenen is nooit mijn beste vak geweest!

Door CF let ik er altijd op dat ik uitgebalanceerd en gezond eet, met veel fruit en groente. Maar tijdens mijn tijd in het buitenland wilde ik graag de Duitse keuken leren kennen en al snel kocht ik allerlei soorten Wurst  en schnitzels. Ze hadden ook een grote keuze in koekjes en chocolade, zoals Lebkuchen en ik was vooral dol op Stollen, een vruchtencake met marsepein, die vooral rond de kerst wordt gegeten. Ik vond de Kaffee en Kuchen-cultuur echt geweldig en ging met mijn moeder, toen ze op bezoek kwam, naar een Konditorei, alleen voor de koffie en cake. Het Duitse eten beviel me goed, maar ik bof dat het voor mij nooit moeilijk is geweest om op gewicht te blijven.

Lesgeven op het Gymnasium was erg leuk, vooral aan de 11-jarigen. Ik organiseerde onder lunchtijd een Engelse Club. We deden woordspelletjes en knipten plaatjes uit tijdschriften om van woorden plaatjes te maken. De oudere kinderen haalden me over de nieuwe South Park-video in het Engels mee te nemen om na de les te bekijken! Ik hoefde ze nooit te vertellen over mijn CF. De leerkracht die me begeleidde, wist van mijn ziekte en toonde helaas weinig medeleven toen ik me een paar keer ziek meldde. Maar eigenlijk zat mijn CF het lesgeven niet in de weg.

Ik raakte bevriend met een paar Britse studenten die in Stuttgart woonden en ging vaak 's avonds met ze naar cafés in het centrum. Helaas is er één ding wat bij mij nooit goed valt (in elk land) en dat is bier. Dit was een enorm minpunt in Duitsland!! Tijdens het bierfeest in Stuttgart werd het bier in enorme pullen van 2 liter per persoon verkocht! Ik heb mijn best gedaan, maar door de vele medicijnen die ik slik, viel het niet goed. Toch was het bierfeest een hele ervaring met fanfares die drankliederen speelden en meisjes met konijnenoren die op tafel dansten!!!

Wat betreft de lichaamsbeweging: af en toe jogde ik tussen de kolen door, maar ik jog niet graag. Ik wandel liever en daarom liep ik elke dag van huis naar school en vice versa. De zwaarste training tijdens mijn verblijf was volgens mij het trainingscircuit bij de universiteit van Stuttgart. Die deed ik samen met een vriend. Eén keer was voor mij genoeg!

Het lukte me om twee maal per dag mijn lichaamsbeweging te doen en mijn verstuiver te gebruiken zonder mijn huisgenoot te storen. Ik nam voor drie maanden medicijnen mee en vulde dit aan als ik even terug was in het Verenigd Koninkrijk. Ik maakte me zorgen dat ik op het vliegveld problemen zou krijgen met mijn verstuiver. In die tijd had ik een groot en lomp apparaat en ik was bang dat ik het van de mensen op het vliegveld niet mee zou mogen nemen. Maar uiteindelijk waren er helemaal geen problemen.

Hoewel mijn arts thuis had gezegd dat ik voor mijn drie maandelijkse controle bij haar terecht kon, wilde ik me voor alle zekerheid inschrijven bij een ziekenhuis in Stuttgart. Dus liet ik me direct na mijn aankomst in Stuttgart onderzoeken. Dit was eigenlijk niet nodig en de dokter schreef me veel medicijnen voor. Ik schrok toen ik ontdekte dat ik die zelf moest betalen. Volgens mij is dat buiten het Verenigd Koninkrijk het grote probleem voor CF-patiënten: de kosten voor medische zorg. We zijn eraan gewend en verwachten niet anders dan dat we voor weinig geld goede zorg ontvangen.

Het vervelendste CF-voorval tijdens mijn verblijf was een haemoptyse (wanneer bronchiale bloedvaten onder het bronchiaal slijmvlies gaan bloeden, meestal onverwacht). Ik voelde me heel alleen en kon aan niemand hulp vragen. Toen ik een vriendin belde en dit vertelde, adviseerde ze me het Rode Kruis te bellen. Dat was niet erg behulpzaam!

Al met al was mijn verblijf in Stuttgart een waardevolle ervaring die ik graag wil herhalen. Ik ben vloeiend Duits gaan spreken en ik vond het erg leuk om me te verdiepen in de cultuur, en ook om Engels te doceren op school. Ik bofte dat CF op de achtergrond bleef en geen invloed had op mijn verblijf daar. Ik hoor graag ervaringen van mensen met CF die de kans hebben gekregen om een paar maanden in het buitenland te wonen.